تاریخچه مختصر پناهجویان هزاره در آسترالیا و چگونگی برخورد و واکنش های آسترالیا در برابر آنها

خلاصه

در اواسط سالهای ۱۹۵۰ نخستین گروهی پناهجویان هزاره وارد آسترالیا شد. تعداد پناهجویان هزاره در جریان چندین سال گذشته حالت سعودی و نزولی را پیموده است. در کلیه مقاطع زمانی که تعداد زیادی هزاره ها به کشور آسترالیا وارد گردیده اند، همزمان با آن مردم و دولت این کشور دچار ناراحتی شده و فرصت های محدودی را برای همه هزاره ها – حتی کسانیکه مستحق بوده - در مقابل درخواست پناهندگی آنها وضع نموده است. درحالیکه تعداد پناهجویان در حال افزایش بوده ،
دولت آسترالیا و نیز سایر دولت های منطقه تلاش نمودند تا موانع را در سر راه هزاره ها بخاطر عبورآنها از کشورها و رسیدن به استرلیا ایجاد کنند. این امر باعث آن میگردد تا رسیدن به آسترالیا را خطرناک تر شود و نیز مدت طولانی را دربر بگیرد تا افراد خود را به آن کشور برسانند. از همه مهمتراینکه، تلاش های مذکور در راستای هدفی است تا هزاره هایکه مستحق واقعی اخذ تابعیت این کشورمییباشند، نتوانند به این امر نایل آیند زیرا هزاره های دیگری جای آنها را پرکرده است یا بخاطریکه مردم آسترالیا از همه هزاره ها به گرمی پذیرایی نمی کنند.

تاریخچه مختصر

۲۰۰۷-۱۹۹۹

در زمان حکمرانی طالبان برافغانستان، آسترالیا با تعداد اندک هزاره ها کمک نمود و آنها را تحت پوشش برنامه موسوم به پروگرام انسان دوستانه (Australian Offshore Humanitarian Program) به آسترالیا آورد[1] . به نظر میرسید که آنها از آزار و اذیت ترس واقعی داشتند. سپس این روند یعنی ورود تعداد بیشتر هزاره به این کشور وسیع تر گردید زیرا آنها سفر به آسترالیا را بدون دریافت دعوت نامه از طرف پروگرام انسان دوستانه آسترالیا روی دست میگرفتند، و اکثرا بوسیله قایق ها خود را به این کشور میرساندند[2]. در میان سالهای ۱۹۹۹ الی ۲۰۰۱ بیشتر از ۱۲۰۰۰ نفر با استفاده ازین روش وارد آسترالیا گردیده اند.

ورود سریع افراد بسیار زیاد در مدت کوتاه مایه نگرانی و تشویش برای مردم و دولت آسترالیا گردید. در سال ۲۰۰۱، نخست وزیر این کشور، ژان هاوارد از تغییر در پالیسی های پناهجوئی در آسترالیا سخن بعمل آورد. کسانیکه از طریق قایق ها خود را به این کشور رسانده بودند، به کمپ ها یا اردوگاههای توقیفی سایر کشورها نظیر کشور نورو گسیل شدند و تعداد زیادی مردم بخاطر طی مراحل پروسه پناهجویی یا قبولی شان برای چندین سال درانتظار بسر بردند. از میان آنها ، تعداد از افرد در نهایت مورد پذیرش قرار نگرفته و دوباره به کشورمتبوع شان روانه می شدند. این پالیسی ها در میان مردم آسترالیا از شهرت و محبوبیت زیادی برخوردار بودند و روی این دلیل برای شش سال مورد اجرا و تطبیق قرار گرفت. طی این مدت، مردم هزاره دلسرد شده و تعداد زیادی از قاچاقچیان انسان کار و بار خود را از دست دادند و شمار هزاره هایکه از بوسیله قایق خود را به این کشور میر ساندند، بطور قابل ملاحظه کاهش یافت زیرا این مردم درک کردند که دستیابی به فرصت های موفقیت و کامیابی در این راستا خیلی اندک و کم میباشد.

۲۰۰۷-۲۰۰۹

در سال 2007، تحولی در حکومت آسترالیا رونما گردید زیرا حزب کارگر به عنوان حزب برنده در نتیجه انتخابات شناخته شد که رهبری آنرا شخصی به نام کووین رود به عهده داشت که به مقام نخست وزیری رسید. حزب کارگر خواهان پالیسی های بود که باعث ایجاد موانع و سختگیری های بیشتر بالای پناهجویان نبود ، و روی این ملحوظ ، آنها ارسال افراد به کشورهای دیگر جهت طی مراحل پروسه پناهجوئی شان ، را متوقف ساختند. آنها تلاش نمودند تا ازین امر اطمینان حاصل نمایند که کسانیکه از بوسیله قایق به آسترالیا خود را می رسانند، باید پروسه پناهجوئی شان بطور فوری و سریع طی مراحل گردیده تا باشد که پناهجویان مذکور مدت زیادی را در توقیف خانه ها و محابس بسر نبرند. با این وجود، حکومت بر تاکیدش مبنی بر رجحان ‌پذیرش پناهجویان از طریق پروگرام (Offshore Program Australian) از کمپ ها و خانه ها در سایر کشور (از قبیل پاکستان و ایران) ادامه داد.

شماری از هزاره ها بدین برداشت بودند که تغییر در پالیسی ها بدان مفهوم است که آنها میتوانستند به آسانی و ساده گی بیشتر در کشور آسترالیا منحیث اتباع این کشور پذیرفته شوند و این امر روند و جریان ورود هزاره ها به آسترالیا از بواسطه قایق ها حالت سعودی خود را آغاز نمود. افزایش در ورود تعداد بیشتری افراد به آسترالیا سبب ناراحتی و افسرده گی مردم عامه آسترالیا گردید و این امر باعث آن گردید تا بالای حکومت آسترالیا فشار بیشتری وارد گردد تا در زمینه قبولی پناهجویان اقدامات و تدابیر شدید و سختی را مجددا روی دست بگیرد.

از سال ۲۰۰۸ و بخصوص ۲۰۰۹ بدینسو دولت آسترالیا تدابیری را روی دست گرفته است تا مانع رسیدن افراد به این کشور گردد. دلیل این امر این است که مردم آسترالیا بدین باور و عقیده اند که افراد بیسار زیادی با استفاده از قایق ها به این کشور خود را میرسانند. در سال ۲۰‍۱۰ ، تناسب هزاره هایکه درخواست های قبولی شان رد گردیده، به شصت درصد (٪۶۰) افزایش یافت. تعداد اعظمی این افراد بر این فیصله اعترا ض یا به عبارت ساده تری استیناف طلب شده اند، لیکن احتمال بسیار زیاد میرود که انهایکه رد شده اند، پس از انتظار بسیار زیادی در آسترالیا بدور از خانواده ها و بدون کار دوباره به افغانستان یا پاکستان فرستاده خواهند شد.

یادداشت ها:

۱. صرفآ الی ماه سپتامبر سال ۲۰۱۰

۲. سال ۲۰۰۹ دربرگیرنده ۱۷ فردی است که در دریا جانهای شان را از دست دادند.

۳. قبل از سال ۲۰۰۹، آمار و ارقام ارایه شده شامل کشتی رانان یا قایق رانان نمی شود. در ارقام سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ قایق رانان شامل میباشند.

سال ۲۰۱۰ و آینده

در سال ۲۰۱۰ حزب کارگر یکبار دیگر تحت رهبری نخست وزیر جولیا جیلارد در نتیجه انتخابات به مثابه حزب برنده شناخته شد. در جریان انتخابات متذکره حزب مخالف یعنی حزب کارگر تعهد نمود که در صورت برنده شدن پالیسی های ژان هاوارد درین عرصه را مورد استفاده قرار خواهد داد و نیز مانع هزاره ها خواهد تا به آسانی به سیستم پناهندگی این کشور درصورت ورود آنها به این کشور از طریق قایق ها ، دسترسی پیدا کرده نتوانند و درکنار آن این حزب تعهد نمود که آنها را برای مدت های طولانی به سایر کشورها خواهد فرستاد. رقابت در انتخابات انتخابات بطور مساویانه میان احزاب بزرگ وجود داشت که درنتیجه آن درحال حاضر هیچ یک از احزاب اکثریت کرسی ها را بخود اختصاص نداده است و این بدان معنی است که اکنون حزب کارگر بسیار زیاد تحت فشار قرار دارد تا شرایط را برای هزاره ها سخت تر بسازد تا مانع پناهندگی آنها درین کشور گردد.

مهم است تا به این نکته پی برده شود که تعداد کثیری از مردم استرالیا خواهان آنند تا شمار هزاره های که بوسیله قایق های به این کشور خود را می رسانند، کاهشی ایجاد گردد و آنها نیز میخواهند که پروسه درخواست پناهندگی برای هزاره ها درین کشور مشکل تر و پیچیده تر گردد. دولت آسترالیا تصمیم گرفته است که بسیاری از هزاره های که برای پناهندگی درخواست های شانرا به این کشور ارایه کرده اند، آنچنان نیازمند نیستند و به همین لحاظ است که دولت مزبوردر راستای عدم پذیرش درخواست پناهندگی هزاره ها و بازگشت آنها به کشور متبوع شان وارد عمل می شود.‎ این موضوع مایه بدبختی است زیرا هزاره های زیادی هستند که واقعآ مستحق آنند تا درخواست پناهندگی شان مورد پذیرش و تقبل قرار بگیرد، اما با وجود آن، در هرمورد تعداد زیادی از هزاره ها عزم سفر به آسترالیا را میکنند و در هر زمان یک فرد هزاره مجبور میکردد تا درمورد نیازمندی ها یا هویت خود معلومات نادرست و کاذب ارایه کند و دلیل این امر آنست که دولت آسترالیا تحقق چنین امری را برای همه هزاره ها مشکل و دشوار ساخته است.

برداشت واضح و روشنی که میتوان ازین موضوع گرفت آنست که افراد زیادی درمسیر راه شان به آسترالیا دچار مصدومیت و مجروحیت شده و به زندان کشانده خواهند شد و خانواده های بیشتری از هم جدا خواهند و افراد بیشتری وقت و پول شان را ضایع کرده و در زیر بار قرض غرق خواهند شد. از همه مهمتر اینکه زنان، اطفال و خانواده های هزاره که در افغانستان و پاکستان زندگی- آنانیکه نیاز مبرم و جدی برای پناهندگی دارند- به آسانی وساده گی نخواهند توانست تا درخواست های پناهندگی شانرا به دولت آسترالیا ارایه کنند، زیرا سایر هزاره ها جای آنها را گرفته است یا بدلیل اینکه آسترالیا نسبت همه هزاره ها مشکوک و مظنون گردد. بدین طریق ، کارکردها واعمال تعدادی از هزاره ها سبب بروز محدودیت ها در آسترالیا گردیده که به تبعه آن تعداد کثیری از هزاره های ازین ناحیه آسیب پذیر و متاثر میگردد

[1] Offshore Program عبارت از پروگرامی است در آن پناهجویان از کمپ ها و خانه در سایر کشورها انتخاب می شوند. Onshore Program عبارت از پروگرامی است که در آن درخواست های پناهندگی افرادی مورد بررسی قرار گیرد که قبلا در آسترالیا اقامت داشته و نمی خواهند به کشورمتبوع شان دوباره روانه شوند و میخواهند تا از مصونیت های خاصی برخوردار گردند.

[2] بیش از هشتاد درصد (٪ ۸۰ ) افرادیکه بوسیله قایق ها به آسترالیا خود را می رسانند و خود را تبع افغانستان میدانند متعلق به گروه قومی هزاره میباشند.